These words are all I have so I write them

Yo soy capaz de todo por tí

Jaaa overmorgen gaan we naar Brugge!
Ik heb er echt veel zin in, de laatste keer dat we samen weg waren was alweer in maart... dat is al meer dan een halfjaar geleden! En dat terwijl een weekendje weg eigenlijk heel makkelijk gepland is, gewoon een leuk hotelletje boeken, de auto van m'n ouders claimen en gaan . In januari ben ik de hele maand vrij, dus dan ga ik wel weer opnieuw op zoek naar goedkope lastminutes want ik wil op vakantie en ik heb het gehad met de regen en de wind hier.

Oja en ik was de pil kwijtgeraakt. Ik heb geen flauw idee hóe zoiets kan, maar van de zes strips had ik er ineens nog maar één. Dus ik naar de apotheek, en ik zei: "Ik ben de pil kwijtgeraakt", maar die vrouw was half doof waardoor ik het opnieuw, harder moest herhalen, alsof het niet al schaamtevol genoeg was. Hoe dan ook, ik heb weer een nieuwe gehad en misschien krijg ik nog een rekening van de verzekering maar dat heb ik er wel voor over..

Oké wat nog meer.. ik schrijf nog steeds recensies voor recensieweb, de laatste boeken die ik gerecenseerd heb waren En je ziet nog eens wat (Renkse de Greef) en De Allestafel (Thomas Heerma van Voss). De eerste heb ik twee sterren gegeven van de vijf, en de tweede - wat tevens het debuut was van de negentienjarige Thomas die ik op hyves gevonden heb, ik had 'm gemaild dat ik zijn debuut ging recenseren en hij zei: "Heel erg bedankt" haha - vier sterren want ik vind het een fantastische novelle. Ik plaats de link wel hier wanneer mijn recensies eenmaal gepubliceerd zijn.

Verder schrijf ik een essay over verwijzingen naar de Tristan in de moderne letterkunde, o.a. in de roman Op zoek naar Eileen W. van Leon de Winter en dat is tot nu toe heel leuk hoewel ik nog niet echt begonnen ben (in mijn hoofd wel), en daarnaast ga ik naar literaire evenementen zoals gister een interview met Annelies Verbeke, een Vlaamse schrijfster die met een heel schattig accent antwoord gaf en vaak om zichzelf moest lachen. Als ik dit zo opschrijf lijkt het heel saai, en dat is het ongetwijfeld ook voor velen van jullie, maar ik vermaak me wel! Alleen wou ik dat ik wist welke Master ik wilde doen. Dat wist ik eind vorig schooljaar niet, nu nog steeds niet, en aan het eind van dit schooljaar waarschijnlijk ook niet. Dus dan wordt het een gok. Niet dat dat erg is, mijn hele studie was ook één grote gok en dat pakte perfect uit..

Cause I'd be with you the rest of my life

Does it ever get any better?
Cause I'd be with you the rest of my life.
Yeah, all my life.
All my life,
All my life,
All my life.

Niet komend weekend maar het weekend erna ga ik een weekendje met mijn geliefde naar Brugge. Met de auto, vandaar de foto. Dit was mijn cadeau aan hem, om te vieren dat hij jarig is (19 november, hij wordt – even denken – achtendertig woooo!) en dat hij altijd zo lief voor mij is, terwijl ik het hem soms best moeilijk maak.

Niet expres, maar ik ben dit hele relatiegebeuren gewoon niet zo gewend. Natuurlijk heb ik eerder relaties gehad, aan de lopende band bijna zou je wel kunnen zeggen, maar niet zoals dit. Niet zo serieus, niet zo dat je je een toekomst met diegene voorstelt. Of nou ja wel, dat doe je natuurlijk vrij snel, je fantaseert erover, en dat is maar goed ook, maar ik bedoel nu dat ik in realistische zin een toekomst voor me zie. Met hem erin. En een gezin. Want het klopt, alles klopt, de puzzelstukjes passen in elkaar als we samen zijn.

Als ik praat, luister je, zelfs wanneer ik zelf niet weet wat ik wil zeggen. Je begrijpt me wanneer ik dat zelf niet doe. Je doet niet net alsof je geïnteresseerd bent, je bént geïnteresseerd. Je vertrouwt me, zelfs wanneer ik dingen doe die eigenlijk niet door de beugel kunnen. Je laat me volkomen vrij om te doen wat ik wil, om te zijn wie ik ben. Als ik iets doe wat jou niet aanstaat, dan zeg je dat. Maar altijd liefdevol, niet verwijtend. Als ik verdrietig ben troost je me, en als ik gelukkig ben maak je me nog gelukkiger. Iedere dag leer je me honderdduizend dingen, niet alleen over de verschillende bomen of over de natuur, maar ook over grotere kwesties in het leven. Over dankbaarheid, over verantwoordelijkheid. Je let op de details, onthoudt wat voor chocola ik het lekkerst vind, begint alvast te koken wanneer mijn trein Utrecht Centraal inrijdt. Doet mij jouw eigen sokken aan als ik het koud krijg. Koopt dingen voor me waarvan je weet dat ik ze leuk vind. Kleine dingen maar, een kaarsenhouder, sieradendoosje of oorbellen, maar wel altijd dingen die ik leuk vind. Zet mijn scheermes binnen handbereik als ik ga douchen. Kietelt me als we voor de tv zitten.

Zaterdagavond gingen we met Niels en Joost naar een café. Nu is dat op zich niks nieuws, maar dit café kwam me onmiddellijk bekend voor. Het was namelijk het café uit deze log, waarover jij toen vertelde dat Ronald Giphart er wel eens kwam. De log is van 25 mei 2008 en ik was tot over mijn oren verliefd op jou ook al wist ik nog niet zeker of ik daar wel zo blij mee moest zijn.

In datzelfde café zaten we dus. Zo spannend als anderhalf jaar geleden was het bij lange na niet, maar daarom niet minder leuk. Ik kijk je aan en ik weet dat jij het ook weet. Je slaat je arm om me heen en geeft me een kus op mijn voorhoofd.

De log van 25 mei 2008 eindigt met de woorden: “En het wordt alleen maar beter…”

En dat is precies de spijker op zijn kop slaan.